Onder moeders paraplu,
liepen eens twee kindjes.
Hanneke en Janneke,
dat waren dikke vrindjes.
En de klompjes gingen van klik-klak-klik.
En de regen deed van tik-tak-tik.
Op moeders paraplu.
Op moeders paraplu.
Toen kwam Jan de Wind erbij.
Die joeg eerst heel zoetjes,
toen al hard en harder maar.
De regen in hun snoetjes.
En Jan de Wind die rukte en trok.
En op en neder ging de stok.
Van moeders paraplu.
Van moeders paraplu.
Maar Hanneke en Janneke,
dat waren flinke klantjes.
Die hielden stijf hun paraplu,
in allebei hun handjes.
En ze lachten blij van hi-ha-hi.
En ze riepen: “Jan, je krijgt ‘m nie, nie, nie.
‘t Is moeders paraplu.
‘t Is moeders paraplu!”